Beleggers maken de balans op. Of het reddingspakket voor de Eurozone genoeg is moet nog blijken, maar de vraag wat op lange termijn de financiële gevolgen gaan zijn is net zo prangend. Gisteren opperde ik de vraag hoe het nu staat met het veilige karakter van Europese staatsobligaties als hoeksteen van een beleggingsportefeuille. 


Zien Duitse en Nederlandse staatsobligaties hun status als safe haven afkalven nu ze indirect ook nog de Zuid-Europese schulden moeten meefinancieren? Vandaag legde ik de vraag voor aan Ronald Doeswijk, beleggingsstrateeg bij Robeco. Hij stelt dat er op korte termijn nog niet veel te vrezen is: “De korte rente blijft voorlopig heel laag en er is geen inflatiedruk. Op zijn vroegst zul je in de loop van volgend jaar wat inflatie gaan zien. Tot die tijd zal het wel loslopen.”

“Vanaf 2011 en daarna komen we in een andere situatie terecht. Dan kan er een versnelling van de inflatie gaan optreden. Daar liggen drie factoren aan ten grondslag. Als eerste zal de schaarste gaan toenemen. Door de groei van de mondiale middenklasse zal de vraag naar grondstoffen weer gaan oplopen en dat zal prijsopdrijvend werken. Daarnaast hebben we de schuldquotes in Europa en Amerika. Wij denken dat die schulden eerder een inflatoir dan een deflatoir risico inhouden. Als een land in default gaat werkt dat enorm deflatoir, maar ik verwacht geen default van het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten. Het ligt veel meer voor de hand dat die landen kiezen voor de weg van de minste weerstand en de inflatie laten oplopen om hun schuldenlast op die manier te laten afnemen.”

Weginfleren
“Het feit dat zelfs de meest inflatieschuwe centrale bank van de wereld, de ECB, dit weekend heeft laten zien mee te willen werken aan ingrijpende oplossingen geeft een signaal dat die visie wel klopt. En ik zie ook andere tekenen dat overheden zich voorbereiden op deze route. Japan heeft het tekort altijd kunnen funden uit de binnenlandse besparingen; ik zie ze nu aansturen op een verlenging van de looptijd van hun schulden. Dat betekent dat ze nadrukkelijk de optie open houden om een deel van die schulden weg te infleren. In Groot-Brittannië, waar ze altijd al langere looptijden hanteren, zie je de inflatie ook al oplopen.”
“Een derde aspect dat inflatoir gaat werken is de vergrijzing. We krijgen een krimpende beroepsbevolking en dat zal worden gecompenseerd met loonkosteninflatie. Dus alles bij elkaar zullen we de komende jaren veel meer inflatierisico lopen dan we lange tijd gewend zijn geweest.”

Blijft de vraag: hoe richt je een portefeuille daarop in - en dan met name de defensieve kant?
“Als eerste moet je zorgen voor goede spreiding. Dan ga je kijken naar wat het best bescherming biedt tegen inflatie. Dan kom je in eerste instantie uit bij grondstoffen, bij grondstofgerelateerde aandelen of bij obligaties die aan de inflatie gekoppeld zijn.”

En aandelen?
“Je moet rekening houden met de mogelijkheid van een inflatieschok: dat je ineens de inflatie omhoog ziet schieten naar een procent of vijf. In dat geval zullen ook aandelen worden geraakt. Op zich is het in slechte tijden raadzaam om defensieve aandelen te hebben, maar die zullen ook te lijden hebben onder de situatie. Wat gebeurt er met een goedlopend bedrijf in een armzalig land? Zo'n bedrijf krijgt te maken met belastingheffing. Je kunt het al zien aan voorstellen om de financiële sector extra te gaan belasten en de Engelse belasting op bonussen. De overheid zal die winsten willen afromen.”

Emerging markets debt wordt ook vaak genoemd als alternatief voor Europese obligaties. Kun je daar meer op vertrouwen?
“Het is nog een hele kleine markt, hoor. Maar internationale spreiding is in een markt als deze het overwegen waard. Naarmate het in je doelstelling past, kun je overwegen om in je portefeuille wat van deze accenten aan te leggen.”  

Bron: IEX Profs